Zabytki Obory

Z zachowanych obiektów zabytkowych na uwagę zasługuje kościół filialny p.w. Św. Antoniego oraz położone w jego pobliżu ruiny dworu Obory Średniej.

Kościół filialny pod wezwaniem Świętego Antoniego

Obora-kosciolO istniejącym już w osadzie kościele parafialnym mówi pośrednio dokument z 1361 roku, w
którym wymieniany jest proboszcz Jan z Obory. Około 1524 roku świątynia była przebudowana, a w 1614 roku dobudowano kamienną wieżę dzwonnicy. Następnie w 1650 roku od strony wschodniej do prezbiterium dobudowano obszerną salę o konstrukcji szachulcowej. W swojej historii świątynia była w różnym stopniu kilkakrotnie niszczona. Jednak najpoważniejszych zniszczeń obiekt doznał w trakcie działań wojennych w 1945 roku. Ocalały jedynie mury obwodowe kościoła, który został odbudowany dopiero w latach 1968 -1970. Z założenia przedwojennego nie odbudowano kompletnie zniszczonej, wspomnianej już XVII-wiecznej sali szachulcowej oraz wysokiego, trójstopniowego hełmu zwieńczającego wieżę. Obecnie jest to jednonawowa, gotycka budowla zorientowana, wzniesiona z kamienia i cegły na rzucie prostokątnym, z wydzielonym, prostokątnym prezbiterium. Na zachodniej osi założenia znajduje się czworoboczna wieża z przyporami, której górna kondygnacja przechodzi w ośmiobok. Przykryta jest ona stromym, ostrosłupowym dachem o konstrukcji drewnianej, krytej blachą. Również blachą pokryte są wszystkie pozostałe dach świątyni. Otwory okienne oraz główny portal wejściowy są o wykroju półpełnym lub odcinkowym. W skromnie urządzonych wnętrzach, także w murach kościoła zachowały się liczne kamienne nagrobki oraz epitafia z XVII i XVIII wieku. Szczególnie interesujące są całopostaciowe nagrobki Doroty oraz Hieronima von Brauchitsch z lat 1610-1615.

Ruiny dworu

Obora-dwor
Dwór w Oborze Średniej – stan przed 1945 r.

Dwór w Oborze Średniej – stan przed 1945 r.Niestety, nie istnieje już ruina zabytkowego dworu, który w ostatnim czasie został rozebrany. Z istniejących jeszcze niedawno murów obwodo
wych i fragmentów ścian wewnętrznych dawnego, XVI – wiecznego, renesansowego dworu wynikało, iż był to dwukondygnacyjny budynek o rzucie prostokątnym, z amfiladowym układem pomieszczeń.

DSC_0005
Ruiny dworu – 2007r.

Całość przykryta była ceramicznym, czterospadowym
dachem mansardowym z powiekami. Z okazałego niegdyś przydworskiego parku naturalistycznego pozostały jedynie pojedyncze okazy dębów oraz nieliczne lipy.

Źródło:  Ziemia Lubińska